CC Madhya-līlā 18.65

যত্তে সুজাতচরণাম্বুরুহং স্তনেষু
ভীতাঃ শনৈঃ প্রিয় দধিমহি কর্কশেষু ।
তেনাটবীমটসি তদ্ব্যথতে ন কিংস্বিৎ
কূর্পাদিভির্ভ্রমতি ধীর্ভবদায়ুষাং নঃ ॥ ৬৫ ॥
yat te sujāta-caraṇāmburuhaṁ staneṣu
bhītāḥ śanaiḥ priya dadhīmahi karkaśeṣu
tenāṭavīm aṭasi tad vyathate na kiṁ svit
kūrpādibhir bhramati dhīr bhavad-āyuṣāṁ naḥ

Palabra por palabra

yatque; teTuyos; sujātamuy suaves; caraṇa-ambu-ruhampies de loto; staneṣuen los senos; bhītāḥtemerosas; śanaiḥcon cuidado; priya«¡oh, querido!; dadhīmahiponemos; karkaśeṣuásperos; tenacon ellos; aṭavīmel sendero; aṭasiTú paseas; tatellos; vyathateestán afligidos; nano; kim svitnos preguntamos; kūrpa-ādibhiḥcon guijarros, etc.; bhramatise agita; dhīḥla mente; bhavat-āyuṣāmde aquellas para quienes Tu Señoría es la vida misma; naḥde nosotras.

Traducción

«“¡Oh, amado nuestro!, Tus pies de loto son tan suaves que nosotras los ponemos con cuidado sobre nuestros senos, por temor a que se hagan daño. Tú eres el único sustento de nuestras vidas. Por eso, nuestra mente se llena de ansiedad cuando pensamos que Tus suaves pies pueden herirse con los guijarros mientras paseas por los senderos del bosque.”»

Significado

Éste es un verso del Śrīmad-Bhāgavatam (10.31.19). Fue hablado por las gopīs cuando Kṛṣṇa las abandonó en medio del rāsa-līlā.