ŚB 10.12.15

एते यदा मत्सुहृदोस्तिलाप:
कृतास्तदा नष्टसमा व्रजौकस: ।
प्राणे गते वर्ष्मसु का नु चिन्ता
प्रजासव: प्राणभृतो हि ये ते ॥ १५ ॥
ete yadā mat-suhṛdos tilāpaḥ
kṛtās tadā naṣṭa-samā vrajaukasaḥ
prāṇe gate varṣmasu kā nu cintā
prajāsavaḥ prāṇa-bhṛto hi ye te

Palabra por palabra

eteeste Kṛṣṇa y Sus compañeros, los pastorcillos de vacas; yadācuando; mat-suhṛdoḥde mis hermanos; tila-āpaḥ kṛtāḥsean el último ritual, la última ofrenda ceremonial de sésamo y agua; tadāen ese momento; naṣṭa-samāḥsin vida; vraja-okasaḥtodos los habitantes de Vrajabhūmi, Vṛndāvana; prāṇecuando la fuerza vital; gatese haya arrojado del cuerpo; varṣmasuen lo que al cuerpo se refiere; qué; nuen verdad; cintāconsideración; prajā-asavaḥaquellos cuyo amor por sus hijos es tanto como el amor por su propia vida; prāṇa-bhṛtaḥesos seres vivos; hien verdad; ye tetodos los habitantes de Vrajabhūmi.

Traducción

Aghāsura pensó: Kṛṣṇa y Sus amiguitos son la vida misma de los habitantes de Vrajabhūmi. Si de alguna forma puedo hacer de ellos la última ofrenda de sésamo y agua por las almas de mis difuntos hermanos, los habitantes de Vrajabhūmi morirán inmediatamente. Si no hay vida, no hace falta el cuerpo; por consiguiente, lo natural es que, tan pronto como sus hijos estén muertos, los habitantes de Vraja caigan muertos también.