ŚB 10.12.16

इति व्यवस्याजगरं बृहद् वपु:
स योजनायाममहाद्रिपीवरम् ।
धृत्वाद्भ‍ुतं व्यात्तगुहाननं तदा
पथि व्यशेत ग्रसनाशया खल: ॥ १६ ॥
iti vyavasyājagaraṁ bṛhad vapuḥ
sa yojanāyāma-mahādri-pīvaram
dhṛtvādbhutaṁ vyātta-guhānanaṁ tadā
pathi vyaśeta grasanāśayā khalaḥ

Palabra por palabra

itide ese modo; vyavasyadecidiendo; ājagaramserpiente pitón; bṛhat vapuḥun cuerpo enorme; saḥAghāsura; yojana-āyāmaque ocupaba una extensión de trece kilómetros; mahā-adri-pīvaramgrueso como una gran montaña; dhṛtvāadoptando esa forma; adbhutammaravillosa; vyāttaexpandió; guhā-ānanamcon una boca como una gran caverna en la montaña; tadāen ese momento; pathien el camino; vyaśetaocupó; grasana-āśayādispuesto a tragarse a los pastorcillos; khalaḥel muy malvado.

Traducción

Después de tomar esa decisión, el malvado Aghāsura adoptó la forma de una enorme serpiente pitón, tan gruesa como una gran montaña y de una longitud de trece kilómetros. Después de adoptar aquel maravilloso cuerpo de serpiente, abrió su boca, que era como una gran cueva en las montañas, y se tendió en el camino esperando a Kṛṣṇa y a Sus compañeros, los pastorcillos de vacas, para tragárselos.