CC Madhya-līlā 22.48

নৈবোপযন্ত্যপচিতিং কবয়স্তবেশ
ব্রহ্মায়ুষাপি কৃতমৃদ্ধমুদঃ স্মরন্তঃ ।
যোঽন্তর্বহিস্তনুভৃতামশুভং বিধুন্ব-
ন্নাচার্যচৈত্ত্যবপুষা স্বগতিং ব্যনক্তি ॥ ৪৮ ॥
naivopayanty apacitiṁ kavayas taveśa
brahmāyuṣāpi kṛtam ṛddha-mudaḥ smarantaḥ
yo ’ntar bahis tanu-bhṛtām aśubhaṁ vidhunvann
ācārya-caittya-vapuṣā sva-gatiṁ vyanakti

Palabra por palabra

na evade ninguna manera; upayantipueden expresar; apacitimsu agradecimiento; kavayaḥdevotos eruditos; tavaTuyos; īśa¡oh, Señor!; brahma-āyuṣācon una vida tan larga como la de Brahmā; apia pesar de; kṛtamacción magnánima; ṛddhaaumentado; mudaḥjúbilo; smarantaḥrecordando; yaḥquien; antaḥdentro; bahiḥfuera; tanu-bhṛtāmde quienes están corporificados; aśubhammala fortuna; vidhunvandisipar; ācāryadel maestro espiritual; caittyade la Superalma; vapuṣācon las formas; svapropio; gatimcamino; vyanaktimuestra.

Traducción

«“¡Oh, mi Señor!, ni poetas trascendentales ni expertos en la ciencia espiritual podrían expresar totalmente su agradecimiento a Ti, ni aunque estuvieran dotados de la prolongada vida de Brahmā, pues Tú, para liberar al ser vivo corporificado indicándole cómo llegar a Ti, Te manifiestas en dos aspectos: externamente como ācārya e internamente como Superalma.”

Significado

Este verso pertenece al Śrīmad-Bhāgavatam (11.29.6). Fue hablado por Uddhava, a quien Śrī Kṛṣṇa había instruido en el yoga.