ŚB 9.23.7-10

सुतो धर्मरथो यस्य जज्ञे चित्ररथोऽप्रजा: ।
रोमपाद इति ख्यातस्तस्मै दशरथ: सखा ॥ ७ ॥
शान्तां स्वकन्यां प्रायच्छद‍ृष्यश‍ृङ्ग उवाह याम् ।
देवेऽवर्षति यं रामा आनिन्युर्हरिणीसुतम् ॥ ८ ॥
नाट्यसङ्गीतवादित्रैर्विभ्रमालिङ्गनार्हणै: ।
स तु राज्ञोऽनपत्यस्य निरूप्येष्टिं मरुत्वते ॥ ९ ॥
प्रजामदाद् दशरथो येन लेभेऽप्रजा: प्रजा: ।
चतुरङ्गो रोमपादात् पृथुलाक्षस्तु तत्सुत: ॥ १० ॥
suto dharmaratho yasya
jajñe citraratho ’prajāḥ
romapāda iti khyātas
tasmai daśarathaḥ sakhā
śāntāṁ sva-kanyāṁ prāyacchad
ṛṣyaśṛṅga uvāha yām
deve ’varṣati yaṁ rāmā
āninyur hariṇī-sutam
nāṭya-saṅgīta-vāditrair
vibhramāliṅganārhaṇaiḥ
sa tu rājño ’napatyasya
nirūpyeṣṭiṁ marutvate
prajām adād daśaratho
yena lebhe ’prajāḥ prajāḥ
caturaṅgo romapādāt
pṛthulākṣas tu tat-sutaḥ

Palabra por palabra

sutaḥun hijo; dharmarathaḥDharmaratha; yasyade quien (de Diviratha); jajñenació; citrarathaḥCitraratha; aprajāḥsin ningún hijo; romapādaḥRomapāda; itiasí; khyātaḥfamoso; tasmaia él; daśarathaḥDaśaratha; sakhāamigo; śāntāma Śāntā; sva-kanyāmla propia hija de Daśaratha; prāyacchatentregó; ṛṣyaśṛṅgaḥṚṣyaśṛṅga; uvāhacasó; yāma ella (a Śāntā); deveel semidiós encargado de la lluvia; avarṣatino derramaba lluvia; yama quien (a Ṛṣyaśṛṅga); rāmāḥprostitutas; āninyuḥllevaron; hariṇī-sutamese Ṛṣyaśṛṅga, que era el hijo de un ciervo; nāṭya-saṅgīta-vāditraiḥcon danzas, cantos y números musicales; vibhramaconfundiendo; āliṅganacon abrazos; arhaṇaiḥcon adoración; saḥél (Ṛṣyaśṛṅga); tuen verdad; rājñaḥde Mahārāja Daśaratha; anapatyasyaque no tenía descendencia; nirūpyadespués de establecer; iṣṭimun sacrificio; marutvatedel semidiós Marutvān; prajāmdescendencia; adātentregó; daśarathaḥDaśaratha; yenapor el cual (como resultado del yajña); lebheobtuvo; aprajāḥaunque no tenía hijos; prajāḥhijos; caturaṅgaḥCaturaṅga; romapādātde Citraratha; pṛthulākṣaḥPṛthulākṣa; tuen verdad; tat-sutaḥel hijo de Caturaṅga.

Traducción

De Diviratha nació Dharmaratha, cuyo hijo fue Citraratha, famoso con el nombre de Romapāda. Romapāda, sin embargo, no tenía descendencia, de modo que su amigo Mahārāja Daśaratha le entregó su propia hija, Śāntā. Romapāda la aceptó como hija, y en su momento la casó con Ṛṣyaśṛṅga. Ṛṣyaśṛṅga fue el sacerdote elegido para celebrar un sacrificio cuando los semidioses de los planetas celestiales dejaron de enviar lluvias, y fue traído del bosque con la ayuda de prostitutas que le sedujeron con danzas, con representaciones teatrales acompañadas de música, con abrazos y con ofrendas de adoración. Después de su llegada, volvió a llover. Seguidamente, Ṛṣyaśṛṅga celebró un sacrificio en beneficio de Mahārāja Daśaratha, que no tenía descendencia. Como resultado, Mahārāja Daśaratha tuvo hijos. De Romapāda, por la misericordia de Ṛṣyaśṛṅga, nació Caturaṅga, y de Caturaṅga, Pṛthulākṣa.