ŚB 9.20.8-9
Devanagari
दुष्मन्तो मृगयां यात: कण्वाश्रमपदं गत: ।
तत्रासीनां स्वप्रभया मण्डयन्तीं रमामिव ॥ ८ ॥
विलोक्य सद्यो मुमुहे देवमायामिव स्त्रियम् ।
बभाषे तां वरारोहां भटै: कतिपयैर्वृत: ॥ ९ ॥
तत्रासीनां स्वप्रभया मण्डयन्तीं रमामिव ॥ ८ ॥
विलोक्य सद्यो मुमुहे देवमायामिव स्त्रियम् ।
बभाषे तां वरारोहां भटै: कतिपयैर्वृत: ॥ ९ ॥
Texto
duṣmanto mṛgayāṁ yātaḥ
kaṇvāśrama-padaṁ gataḥ
tatrāsīnāṁ sva-prabhayā
maṇḍayantīṁ ramām iva
kaṇvāśrama-padaṁ gataḥ
tatrāsīnāṁ sva-prabhayā
maṇḍayantīṁ ramām iva
vilokya sadyo mumuhe
deva-māyām iva striyam
babhāṣe tāṁ varārohāṁ
bhaṭaiḥ katipayair vṛtaḥ
deva-māyām iva striyam
babhāṣe tāṁ varārohāṁ
bhaṭaiḥ katipayair vṛtaḥ
Palabra por palabra
duṣmantaḥ — Mahārāja Duṣmanta; mṛgayām yātaḥ — when he went hunting; kaṇva-āśrama-padam — to the residence of Kaṇva; gataḥ — he came; tatra — there; āsīnām — a woman sitting; sva-prabhayā — by her own beauty; maṇḍayantīm — illuminating; ramām iva — exactly like the goddess of fortune; vilokya — by observing; sadyaḥ — immediately; mumuhe — he became enchanted; deva-māyām iva — exactly like the illusory energy of the Lord; striyam — a beautiful woman; babhāṣe — he addressed; tām — her (the woman); vara-ārohām — who was the best of beautiful women; bhaṭaiḥ — by soldiers; katipayaiḥ — a few; vṛtaḥ — surrounded.
Traducción
Un día, el rey Duṣmanta fue al bosque a cazar y, sintiéndose muy fatigado, se acercó a la morada de Kaṇva Muni. Allí vio a una muchacha sumamente hermosa, semejante en todo a la diosa de la fortuna. La muchacha, que estaba sentada, iluminaba todo el āśrama con su refulgencia. Atraído de modo natural por su belleza, el rey se acercó a ella acompañado de algunos soldados, y le habló.