ŚB 7.13.18

न ते शयानस्य निरुद्यमस्य
ब्रह्मन्नु हार्थो यत एव भोग: ।
अभोगिनोऽयं तव विप्र देह:
पीवा यतस्तद्वद न: क्षमं चेत् ॥ १८ ॥
na te śayānasya nirudyamasya
brahman nu hārtho yata eva bhogaḥ
abhogino ’yaṁ tava vipra dehaḥ
pīvā yatas tad vada naḥ kṣamaṁ cet

Palabra por palabra

nano; tede ti; śayānasyaacostado; nirudyamasyasin actividades; brahman¡oh, persona santa!; nuen verdad; haes evidente; arthaḥdinero; yataḥdel cual; evaen verdad; bhogaḥdisfrute de los sentidos; abhoginaḥde aquel que no está ocupado en disfrute de los sentidos; ayameste; tavatuyo; vipra¡oh, brāhmaṇa erudito!; dehaḥcuerpo; pīvāgordo; yataḥcómo es; tatese hecho; vadapor favor, di; naḥa nosotros; kṣamamdisculpa; cetsi he hecho una pregunta impertinente.

Traducción

¡Oh, brāhmaṇa!, tú conoces perfectamente la realidad trascendental, de modo que ya no tienes que hacer nada, y por eso yaces acostado. También es evidente que no tienes dinero para complacer los sentidos. ¿Cómo, entonces, ha engordado tanto tu cuerpo? En estas circunstancias, y si no consideras mi pregunta impertinente, por favor, explícame cómo ha ocurrido esto.

Significado

Por lo general, aquellos que están ocupados en el cultivo espiritual solo comen una vez al día, ya sea por la tarde o por la noche. Por supuesto, con una sola comida al día, es difícil engordar. Sin embargo, aquel gran sabio estaba bastante gordo, y esto a Prahlāda Mahārāja le resultaba sorprendente. Cuando un trascendentalista adquiere experiencia en la autorrealización su rostro, ciertamente, se llena de brillo. El cuerpo de la persona avanzada en la autorrealización se debe considerar cuerpo de brāhmaṇa. Aquella persona santa de rostro brillante permanecía acostada y no trabajaba, pero estaba bastante gorda. Prahlāda Mahārāja, sorprendido, quiso preguntarle al respecto.