ŚB 5.8.14

क्रियायां निर्वर्त्यमानायामन्तरालेऽप्युत्थायोत्थाय यदैनमभिचक्षीत तर्हि वाव स वर्षपति: प्रकृतिस्थेन मनसा तस्मा आशिष आशास्ते स्वस्ति स्ताद्वत्स ते सर्वत इति ॥ १४ ॥
kriyāyāṁ nirvartyamānāyām antarāle ’py utthāyotthāya yadainam abhicakṣīta tarhi vāva sa varṣa-patiḥ prakṛti-sthena manasā tasmā āśiṣa āśāste svasti stād vatsa te sarvata iti.

Palabra por palabra

kriyāyāmlas actividades de adorar al Señor o celebrar ceremonias rituales; nirvartyamānāyāmincluso sin haber terminado; antarālede vez en cuando en medio de; apiaunque; utthāya utthāyalevantarse repetidas veces; yadācuando; enamel cervatillo; abhicakṣītaveía; tarhi vāvaen ese momento; saḥél; varṣa-patiḥMahārāja Bharata; prakṛti-sthenafeliz; manasāen su mente; tasmaia él; āśiṣaḥ āśāsteconcede bendiciones; svastitodo lo auspicioso; stātque haya; vatsa¡oh, mi querido ciervo!; tea ti; sarvataḥen todo aspecto; itiasí.

Traducción

Cuando estaba adorando al Señor, o celebraba alguna ceremonia ritual, Mahārāja Bharata solía levantarse de vez en cuando, aunque no hubiera terminado sus ceremonias, para ver dónde estaba el ciervo. De esta forma, lo buscaba, y cuando veía que el ciervo estaba bien, sentía el corazón y la mente satisfechos, y lo bendecía diciendo: «Mi querido cervatillo, que seas feliz en todo aspecto».

Significado

La atracción que Bharata Mahārāja sentía por el ciervo era tan intensa que no podía concentrarse en la adoración del Señor o en la ejecución de sus ceremonias rituales. A pesar de estar ocupado en adorar a la Deidad, su desmedido apego por el ciervo le llenaba la mente de inquietud. Cuando intentaba meditar, lo único que hacía era pensar en el ciervo, preguntándose a dónde habría ido. En otras palabras, cuando se adora con la mente distraída, esa supuesta adoración no tiene ningún valor. El hecho de que Bharata Mahārāja tuviera que levantarse cada cierto tiempo para buscar al ciervo era señal de que había caído del nivel espiritual.