ŚB 5.24.23

यत्तद्भ‍गवतानधिगतान्योपायेन याच्ञाच्छलेनापहृतस्वशरीरावशेषितलोकत्रयो वरुणपाशैश्च सम्प्रतिमुक्तो गिरिदर्यां चापविद्ध इति होवाच ॥ २३ ॥
yat tad bhagavatānadhigatānyopāyena yācñā-cchalenāpahṛta-sva-śarīrāvaśeṣita-loka-trayo varuṇa-pāśaiś ca sampratimukto giri-daryāṁ cāpaviddha iti hovāca.

Palabra por palabra

yatque; tatese; bhagavatāpor la Suprema Personalidad de Dios; anadhigata-anya-upāyenaa quien no se percibe por otros medios; yācñā-chalenacon el truco de mendigar; apahṛtaarrebatadas; sva-śarīra-avaśeṣitaquedándose únicamente con el cuerpo; loka-trayaḥlos tres mundos; varuṇa-pāśaiḥcon las cuerdas de Varuṇa; cay; sampratimuktaḥcompletamente atado; giri-daryāmen una cueva de una montaña; cay; apaviddhaḥretenido; itiasí; haen verdad; uvācadijo.

Traducción

Como no veía otra forma de quitárselo todo a Bali Mahārāja, la Suprema Personalidad de Dios recurrió a un truco, y, acudiendo a él como un mendigo, le arrebató los tres mundos. A Bali Mahārāja solo le quedaba el cuerpo, pero el Señor aún no estaba satisfecho. Le hizo prisionero, le ató con las cuerdas de Varuṇa y le arrojó a una cueva en una montaña. Pero Bali Mahārāja era un devoto tan excelso que, a pesar de haber sido despojado de todas sus propiedades y arrojado a una cueva, habló de la siguiente manera.