ŚB 10.11.20

इत्थं यशोदा तमशेषशेखरं
मत्वा सुतं स्‍नेहनिबद्धधीर्नृप ।
हस्ते गृहीत्वा सहराममच्युतं
नीत्वा स्ववाटं कृतवत्यथोदयम् ॥ २० ॥
itthaṁ yaśodā tam aśeṣa-śekharaṁ
matvā sutaṁ sneha-nibaddha-dhīr nṛpa
haste gṛhītvā saha-rāmam acyutaṁ
nītvā sva-vāṭaṁ kṛtavaty athodayam

Palabra por palabra

itthamde esa manera; yaśodāmadre Yaśodā; tam aśeṣa-śekharama Kṛṣṇa, que era la máxima expresión de todo lo auspicioso, sin el menor rastro de suciedad; matvāconsiderar; sutamcomo hijo suyo; sneha-nibaddha-dhīḥpor una intensa actitud amorosa; nṛpa¡oh, rey (Mahārāja Parīkṣit)!; hastede la mano; gṛhītvātomando; saha-rāmamcon Balarāma; acyutamKṛṣṇa, el infalible; nītvāllevar; sva-vāṭama casa; kṛtavatīrealizó; athaahora; udayambrillo por bañarle, vestirle y adornarle con alhajas.

Traducción

Mi querido Mahārāja Parīkṣit, llevada de su intenso amor y cariño, madre Yaśodā, la madre de Kṛṣṇa, consideraba a Kṛṣṇa, que era la expresión máxima de toda opulencia, su propio hijo. Así tomó a Kṛṣṇa y a Balarāma de la mano y Les llevó a casa, donde cumplió con sus deberes bañándoles, vistiéndoles y dándoles de comer.

Significado

Kṛṣṇa está siempre aseado, limpio y lleno de opulencia, y no necesita ser lavado, bañado o vestido, pero madre Yaśodā, llevada del cariño que sentía por Él, Le consideraba un niño corriente y cumplía con sus deberes para mantenerle resplandeciente.