CC Madhya-līlā 24.199

সত্যং দিশত্যর্থিতমর্থিতো নৃণাং
নৈবার্থদো যৎ পুনরর্থিতা যতঃ ।
স্বয়ং বিধত্তে ভজতামনিচ্ছতা-
মিচ্ছা-পিধানং নিজপাদপল্লবম্ ॥ ১৯৯ ॥
satyaṁ diśaty arthitam arthito nṛṇāṁ
naivārtha-do yat punar arthitā yataḥ
svayaṁ vidhatte bhajatām anicchatām
icchā-pidhānaṁ nija-pāda-pallavam

Palabra por palabra

satyames verdad; diśatiÉl concede; arthitamlo que se desea; arthitaḥsiendo pedido; nṛṇāmpor los seres humanos; nano; evaciertamente; artha-daḥdar cosas deseadas; yatlo cual; punaḥde nuevo; arthitāpetición; yataḥde lo cual; svayama Sí mismo; vidhatteÉl da; bhajatāmde quienes se ocupan en servicio devocional; anicchatāmaunque no desean; icchā-pidhānamcubriendo todos los demás deseos; nija-pāda-pallavamel refugio de sus propios pies de loto.

Traducción

«“Si alguien pide a Kṛṣṇa que le satisfaga un deseo, Kṛṣṇa indudablemente lo hace, pero no concede nada que, una vez disfrutado, traiga como consecuencia nuevas peticiones de satisfacer posteriores deseos. Cuando alguien tiene otros deseos pero se ocupa en el servicio del Señor, Kṛṣṇa le da, por la fuerza, el refugio de Sus pies de loto, donde olvidará todos los demás deseos.”

Significado

Este verso pertenece al Śrīmad-Bhāgavatam (5.19.27).