CC Madhya-līlā 19.50

ন মেঽভক্তশ্চতুর্বেদী মদ্ভক্তঃ শ্বপচঃ প্রিয়ঃ ।
তস্মৈ দেয়ং ততো গ্রাহ্যং স চ পূজ্যো যথা হ্যহম্ ॥ ৫০ ॥
na me ’bhaktaś catur-vedī
mad-bhaktaḥ śva-pacaḥ priyaḥ
tasmai deyaṁ tato grāhyaṁ
sa ca pūjyo yathā hy aham

Palabra por palabra

nano; meMío; abhaktaḥsin servicio devocional puro; catuḥ-vedīun erudito en los cuatro Vedas; mat-bhaktaḥMi devoto; śva-pacaḥincluso de una familia de comedores de perros; priyaḥmuy querido; tasmaia él (a un devoto puro, aunque nacido en una familia muy baja); deyamdebe darse; tataḥde él; grāhyamdeben aceptarse (remanentes de comida); saḥesa persona; catambién; pūjyaḥdigna de adoración; yathātanto como; hiciertamente; ahamYo.

Traducción

«[El Señor Kṛṣṇa dijo:] “Una persona puede ser muy erudita en el estudio de las Escrituras védicas sánscritas, pero no se le debe considerar Mi devoto a no ser que sea pura, ocupada en servicio devocional. Yo siento un gran afecto por la persona que, aunque haya nacido en una familia de comedores de perros, sea un devoto puro y no actúe motivado por el deseo de disfrutar de las actividades fruitivas o la especulación mental. En verdad, a esa persona debe ofrecérsele el mayor respeto, y todo lo que él ofrezca debe ser aceptado. Esos devotos son tan dignos de adoración como Yo mismo”.»

Significado

Este verso se incluye en el Hari-bhakti-vilāsa (10.127), que fue redactado por Sanātana Gosvāmī.