ŚB 8.24.14

तमाह सातिकरुणं महाकारुणिकं नृपम् ।
यादोभ्यो ज्ञातिघातिभ्यो दीनां मां दीनवत्सल ।
कथं विसृजसे राजन् भीतामस्मिन् सरिज्जले ॥ १४ ॥
tam āha sātikaruṇaṁ
mahā-kāruṇikaṁ nṛpam
yādobhyo jñāti-ghātibhyo
dīnāṁ māṁ dīna-vatsala
kathaṁ visṛjase rājan
bhītām asmin sarij-jale

Palabra por palabra

tama él (a Satyavrata); āhadijo; aquel pececillo; ati-karuṇamsumamente compasivo; mahā-kāruṇikamde extraordinaria misericordia; nṛpamal rey Satyavrata; yādobhyaḥa los seres acuáticos; jñāti-ghātibhyaḥque siempre están deseosos de matar al pez más chico; dīnāsmmuy pobre; māma Mí; dīna-vatsala¡oh, protector de los pobres!; kathampor qué; visṛjaseMe arrojas; rājan¡oh, rey!; bhītāmmuy temeroso; asmindentro de este; sarit-jaleen las aguas del río.

Traducción

Con una voz suplicante, el pobre pececillo dijo al rey Satyavrata, que era muy misericordioso: Mi querido rey, protector de los pobres, ¿por qué Me arrojas a las aguas del río, donde hay otros seres acuáticos que pueden matarme? Tengo mucho miedo de ellos.

Significado

En el Matsya Purāṇa se dice:
ananta-śaktir bhagavān
matsya-rūpī janārdanaḥ
krīḍārthaṁ yācayām āsa
svayaṁ satyavrataṁ nṛpam
«La potencia de la Suprema Personalidad de Dios es ilimitada. Sin embargo, en Su pasatiempo en forma de pez, pidió protección al rey Satyavrata».