CC Madhya-līlā 24.157

এবং হরৌ ভগবতি প্রতিলব্ধভাবো
ভক্ত্যা দ্রবদ্ধৃদয় উৎপুলকঃ প্রমোদাত্‌ ।
ঔৎকণ্ঠ্যবাষ্পকলয়া মুহুরর্দ্যমান-
স্তচ্চাপি চিত্তবড়িশং শনকৈর্বিযুঙ্‌ক্তে ॥ ১৫৭ ॥
evaṁ harau bhagavati pratilabdha-bhāvo
bhaktyā dravad-dhṛdaya utpulakaḥ pramodāt
autkaṇṭhya-bāṣpa-kalayā muhur ardyamānas
tac cāpi citta-baḍiśaṁ śanakair viyuṅkte

Palabra por palabra

evamasí pues; haraua la Suprema Personalidad de Dios; bhagavatiel Señor; pratilabdha-bhāvaḥel que ha despertado un sentido de amor extático; bhaktyāpor medio del servicio devocional; dravatfundirse; hṛdayaḥel corazón; utpulakaḥmuy complacido; pramodātdebido a la felicidad; autkaṇṭhyacon un intenso anhelo; bāṣpa-kalayācon lágrimas en los ojos; muhuḥsiempre; ardyamānaḥinmerso en bienaventuranza espiritual; tat ca apieso también; citta-baḍiśamcon el corazón como un anzuelo de pescar; śanakaiḥpoco a poco; viyuṅktesepara.

Traducción

«“Cuando alguien experimenta amor extático por la Suprema Personalidad de Dios, el bhakti-yoga funde su corazón y la persona siente bienaventuranza trascendental. Se manifiestan signos corporales, y, debido a la ansiedad, aparecen lágrimas en los ojos. De ese modo se ve poseído por la bienaventuranza espiritual. Cuando el corazón rebosa de aflicción, la mente meditativa, que es como el anzuelo de un pescador, se separa poco a poco del objeto de meditación.”

Significado

También esta cita pertenece al Śrīmad-Bhāgavatam (3.28.34).