CC Madhya-līlā 21.140
Bengalí
স্মিত-কিরণ-সুকর্পূরে, পৈশে অধর-মধুরে,
সেই মধু মাতায় ত্রিভুবনে ।
বংশীছিদ্র আকাশে, তার গুণ শব্দে পৈশে,
ধ্বনিরূপে পাঞা পরিণামে ॥ ১৪০ ॥
সেই মধু মাতায় ত্রিভুবনে ।
বংশীছিদ্র আকাশে, তার গুণ শব্দে পৈশে,
ধ্বনিরূপে পাঞা পরিণামে ॥ ১৪০ ॥
Texto
smita-kiraṇa-sukarpūre, paiśe adhara-madhure,
sei madhu mātāya tribhuvane
vaṁśī-chidra ākāśe, tāra guṇa śabde paiśe,
dhvani-rūpe pāñā pariṇāme
sei madhu mātāya tribhuvane
vaṁśī-chidra ākāśe, tāra guṇa śabde paiśe,
dhvani-rūpe pāñā pariṇāme
Palabra por palabra
smita-kiraṇa — el brillo de la sonrisa de Kṛṣṇa; su-karpūre — comparado al alcanfor; paiśe — entra; adhara-madhure — en la dulzura de los labios; sei madhu — esa ambrosía; mātāya — enloquece; tri-bhuvane — los tres mundos; vaṁśī-chidra — de los agujeros de la flauta; ākāśe — en el espacio; tāra guṇa — la cualidad de esa dulzura; śabde — en vibración sonora; paiśe — entra; dhvani-rūpe — la forma de vibración sonora; pāñā — obteniendo; pariṇāme — por transformación.
Traducción
«Su suave sonrisa y Su fragante luminosidad se comparan al alcanfor que penetra la dulzura de Sus labios. Esa dulzura se transforma y entra en el espacio en la forma del sonido de los agujeros de Su flauta.