CC Antya-līlā 1.146

akāruṇyaḥ kṛṣṇo yadi mayi tavāgaḥ katham idaṁ
mudhā mā rodīr me kuru param imām uttara-kṛtim
tamālasya skandhe vinihita-bhuja-vallarir iyaṁ
yathā vṛndāraṇye ciram avicalā tiṣṭhati tanuḥ

Palabra por palabra

akāruṇyaḥmuy cruel; kṛṣṇaḥel Señor Kṛṣṇa; yadisi; mayihacia Mí; tavatuya; āgaḥofensa; kathamcómo; idamesta; mudhāinútilmente; rodīḥno llores; mepor Mí; kuruhaz; parampero después; imāmeste; uttara-kṛtimacto final; tamālasyade un árbol tamāla; skandheel tronco; vinihitasujeto a; bhuja-vallariḥbrazos como enredaderas; iyameste; yathāen la medida de lo posible; vṛndā-araṇyeen el bosque de Vṛndāvana; cirampara siempre; avicalālibre de perturbación; tiṣṭhatipermanece; tanuḥel cuerpo.

Traducción

«[Śrīmatī Rādhārāṇī dijo a Viśākhā, Su constante compañera:] “Mi querida amiga, si Kṛṣṇa es desconsiderado conmigo, no tienes por qué llorar, pues no será culpa tuya. Yo entonces tendré que morir sin remedio, pero después te ruego que hagas una cosa por Mí: para celebrar Mi ceremonia funeraria, pon Mi cuerpo con los brazos alrededor de un árbol tamāla como si fueran enredaderas, de modo que pueda quedarme para siempre en Vṛndāvana libre de perturbación. Ésa es mi última voluntad.»

Significado

Este verso es el Vidagdha-mādhava 2.47.