CC Antya-līlā 1.145

agre vīkṣya śikhaṇḍa-khaṇḍam acirād utkampam ālambate
guñjānāṁ ca vilokanān muhur asau sāsraṁ parikrośati
no jāne janayann apūrva-naṭana-krīḍā-camatkāritāṁ
bālāyāḥ kila citta-bhūmim aviśat ko ’yaṁ navīna-grahaḥ

Palabra por palabra

agreante Sí; vīkṣyaal ver; śikhaṇḍa-khaṇḍamunas plumas de pavo real; acirātde pronto; utkampamtemblor del corazón y del cuerpo; ālambateadopta; guñjānāmde un collar de guñjā (pequeñas caracolas); catambién; vilokanātpor ver; muhuḥconstantemente; asauElla; sa-asramcon lágrimas; parikrośativa de un lugar a otro llorando; na uno; jāne; janayandespertar; apūrva-naṭanacomo una danza teatral nunca vista; krīḍāde actividades; camatkāritāmla locura; bālāyāḥde esta pobre muchacha; kilaciertamente; citta-bhūmimdentro del corazón; aviśatha entrado; kaḥqué; ayamesta; navīna-grahaḥinfluencia extática nueva.

Traducción

«“Nada más ver plumas de pavo real ante Sí, esta muchacha Se pone a temblar. A veces, cuando ve un collar de guñjās [caracolas pequeñas], derrama lágrimas y llora con fuerza. Yo no sé qué clase de influencia extática nueva ha entrado en el corazón de esta pobre muchacha, pero la ha embebido de la actitud de una artista que baila y crea en el escenario danzas maravillosas y nunca vistas.”

Significado

Este verso (Vidagdha-mādhava 2.15) fue hablado por Mukharā, una amiga de la abuela del Señor Kṛṣṇa, en una conversación con Paurṇamāsī, la abuela de Madhumaṅgala.