ŚB 10.56.40-42
Devanagari
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: ।
कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥
किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा ।
अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥
दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च ।
उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥
किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा ।
अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥
दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च ।
उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
Verse text
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ
balavad-vigrahākulaḥ
kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ
prasīded vācyutaḥ katham
balavad-vigrahākulaḥ
kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ
prasīded vācyutaḥ katham
kim kṛtvā sādhu mahyaṁ syān
na śaped vā jano yathā
adīrgha-darśanaṁ kṣudraṁ
mūḍhaṁ draviṇa-lolupam
na śaped vā jano yathā
adīrgha-darśanaṁ kṣudraṁ
mūḍhaṁ draviṇa-lolupam
dāsye duhitaraṁ tasmai
strī-ratnaṁ ratnam eva ca
upāyo ’yaṁ samīcīnas
tasya śāntir na cānyathā
strī-ratnaṁ ratnam eva ca
upāyo ’yaṁ samīcīnas
tasya śāntir na cānyathā
Synonyms
saḥ — ele; anudhyāyan — ponderando sobre; tat — aquela; eva — de fato; agham — ofensa; bala-vat — com aqueles que são poderosos; vigraha — com um conflito; ākulaḥ — preocupado; katham — como; mṛjāmi — limparei; ātma — de mim mesmo; rajaḥ — a contaminação; prasīdet — possa ficar satisfeito; vā — ou; acyutaḥ — o Senhor Kṛṣṇa; katham — como; kim — o que; kṛtvā — fazendo; sādhu — bem; mahyam — para mim; syāt — haja; na śapet — não amaldiçoem; vā — ou; janaḥ — as pessoas; yathā — de modo que; adīrgha — de curto alcance; darśanam — cuja visão; kṣudram — mesquinho; mūḍham — enganado; draviṇa — por riqueza; lolupam — ganancioso; dāsye — darei; duhitaram — minha filha; tasmai — a Ele; strī — das mulheres; ratnam — a joia; ratnam — a joia; eva ca — bem como; upāyaḥ — meio; ayam — este; samīcīnaḥ — efetivo; tasya — dEle; śāntiḥ — apaziguamento; na — não; ca — e; anyathā — de outra maneira.
Translation
Ponderando sobre sua grave ofensa e preocupado com a possibilidade de conflito com os poderosos devotos do Senhor, o rei Satrājit pensou: “Como posso me purificar de minha contaminação, e como o Senhor Acyuta poderia ficar satisfeito comigo? O que posso fazer para recuperar minha boa fortuna e evitar a maldição do povo por ser tão insensato, avaro, tolo e ganancioso? Darei minha filha, a joia de todas as mulheres, ao Senhor, juntamente com a joia Syamantaka. Este é, de fato, o único meio apropriado de apaziguá-lO.”