ŚB 8.12.11

स त्वं समीहितमद: स्थितिजन्मनाशंभूतेहितं च जगतो भवबन्धमोक्षौ । वायुर्यथा विशति खं च चराचराख्यंसर्वं तदात्मकतयावगमोऽवरुन्‍त्से ॥ ११ ॥
sa tvaṁ samīhitam adaḥ sthiti-janma-nāśaṁ
bhūtehitaṁ ca jagato bhava-bandha-mokṣau
vāyur yathā viśati khaṁ ca carācarākhyaṁ
sarvaṁ tad-ātmakatayāvagamo ’varuntse

Palabra por palabra

saḥTu Señoría; tvamla Suprema Personalidad de Dios; samīhitamque ha sido creada (por Ti); adaḥde la manifestación cósmica material; sthiti-janma-nāśamcreación, mantenimiento y aniquilación; bhūtade las entidades vivientes; īhitam cay las diversas actividades o esfuerzos; jagataḥdel mundo entero; bhava-bandha-mokṣauen enredarse y liberarse de las complicaciones materiales; vāyuḥel aire; yathācomo; viśatientra; khamen el vasto cielo; cay; cara-acara-ākhyamy todo, lo móvil y lo inmóvil; sarvamtodo; tateso; ātmakatayādebido a Tu presencia; avagamaḥtodo es conocido; avaruntseTú eres omnipresente y, por lo tanto, lo conoces todo.

Traducción

Mi Señor, Tú eres la personificación del conocimiento supremo. Tú lo sabes todo acerca del comienzo, el mantenimiento y la aniquilación de esta creación, y conoces todos los esfuerzos de las entidades vivientes, que las llevan, o bien a complicarse en el mundo material, o bien a liberarse de él. Del mismo modo que el aire entra en el vasto cielo y en los cuerpos de todas las entidades móviles e inmóviles, Tú estás en todas partes, y, por lo tanto, eres el conocedor de todo.

Significado

Como se afirma en la Brahma-saṁhitā:
eko ’py asau racayituṁ jagad-aṇḍa-koṭiṁ
yac-chaktir asti jagad-aṇḍa-cayā yad-antaḥ
aṇḍāntara-stha-paramāṇu-cayāntara-sthaṁ
govindam ādi-puruṣaṁ tam ahaṁ bhajāmi
«Yo adoro a la Personalidad de Dios, Govinda, quien, por medio de una de Sus porciones plenarias, entra en la existencia de cada universo y de cada partícula atómica, y de ese modo manifiesta ilimitadamente Su infinita energía por toda la creación material» (Bs. 5.35).
ānanda-cinmaya-rasa-pratibhāvitābhis
tābhir ya eva nija-rūpatayā kalābhiḥ
goloka eva nivasaty akhilātma-bhūto
govindam ādi-puruṣaṁ tam ahaṁ bhajāmi
«Yo adoro a Govinda, el Señor primigenio, que reside en Su propio reino, Goloka, con Rādhā, que Se asemeja a Su propia figura espiritual, y que personifica la potencia extática [hlādinī]. Tienen como compañeras a las amigas íntimas de Ella, que personifican extensiones de Su forma corporal y que están imbuidas y penetradas del rasa espiritual perennemente dichoso» (Bs. 5.37).
Aunque Govinda siempre Se encuentra en Su morada (goloka eva nivasati), al mismo tiempo está en todas partes. A Él nada Le es desconocido, y nada puede ocultársele. El ejemplo de este verso compara al Señor con el aire, que está dentro del vasto cielo y dentro de cada cuerpo, pero no deja de ser diferente de todo.