ŚB 6.17.22

न तस्य कश्चिद्दयित: प्रतीपो
न ज्ञातिबन्धुर्न परो न च स्व: ।
समस्य सर्वत्र निरञ्जनस्य
सुखे न राग: कुत एव रोष: ॥ २२ ॥
na tasya kaścid dayitaḥ pratīpo
na jñāti-bandhur na paro na ca svaḥ
samasya sarvatra nirañjanasya
sukhe na rāgaḥ kuta eva roṣaḥ

Palabra por palabra

nano; tasyade Él (del Señor Supremo); kaścitnadie; dayitaḥquerido; pratīpaḥno querido; nani; jñātipariente; bandhuḥamigo; nani; paraḥotro; nani; catambién; svaḥpropio; samasyaque es ecuánime; sarvatraen todas partes; nirañjanasyasin ser afectado por la naturaleza material; sukheen la felicidad; nano; rāgaḥapego; kutaḥde donde; evaen verdad; roṣaḥira.

Traducción

La Suprema Personalidad de Dios tiene la misma actitud hacia todas las entidades vivientes. Por lo tanto, para Él, nadie es muy querido, y nadie es un gran enemigo; no tiene amigos ni parientes. Como está desapegado del mundo material, ni está apegado a lo que se llama felicidad, ni detesta los supuestos sufrimientos. Esas dos palabras, felicidad y sufrimiento, son relativas. El Señor siempre es feliz, y, por lo tanto, para Él el sufrimiento no existe.