ŚB 4.19.17
Devanagari
सोऽश्वं रूपं च तद्धित्वा तस्मा अन्तर्हित: स्वराट् ।
वीर: स्वपशुमादाय पितुर्यज्ञमुपेयिवान् ॥ १७ ॥
वीर: स्वपशुमादाय पितुर्यज्ञमुपेयिवान् ॥ १७ ॥
Texto
so ’śvaṁ rūpaṁ ca tad dhitvā
tasmā antarhitaḥ svarāṭ
vīraḥ sva-paśum ādāya
pitur yajñam upeyivān
tasmā antarhitaḥ svarāṭ
vīraḥ sva-paśum ādāya
pitur yajñam upeyivān
Palabra por palabra
saḥ — el rey Indra; aśvam — el caballo; rūpam — los falsos hábitos de persona santa; ca — también; tat — aquellos; hitvā — abandonar; tasmai — para él; antarhitaḥ — desapareció; sva-rāṭ — Indra; vīraḥ — el gran héroe; sva-paśum — su animal; ādāya — habiendo tomado; pituḥ — de su padre; yajñam — al sacrificio; upeyivān — regresó.
Traducción
Cuando Indra vio que el hijo de Pṛthu lo perseguía, de inmediato se despojó de sus falsos hábitos y soltó el caballo. De hecho, desapareció del lugar en que estaba, y el gran héroe, el hijo de Mahārāja Pṛthu, llevó de regreso el caballo al recinto de sacrificios de su padre.