ŚB 4.10.21

अपश्यमान: स तदाततायिनं
महामृधे कञ्चन मानवोत्तम: ।
पुरीं दिद‍ृक्षन्नपि नाविशद्‌द्विषां
न मायिनां वेद चिकीर्षितं जन: ॥ २१ ॥
apaśyamānaḥ sa tadātatāyinaṁ
mahā-mṛdhe kañcana mānavottamaḥ
purīṁ didṛkṣann api nāviśad dviṣāṁ
na māyināṁ veda cikīrṣitaṁ janaḥ

Palabra por palabra

apaśyamānaḥmientras no observaba; saḥDhruva; tadāen ese momento; ātatāyinamsoldados enemigos armados; mahā-mṛdheen aquel gran campo de batalla; kañcananinguno; mānava-uttamaḥel mejor de los seres humanos; purīmla ciudad; didṛkṣandeseando ver; apiaunque; na āviśatno entró; dviṣāmde los enemigos; nano; māyināmde los místicos; vedaconoce; cikīrṣitamlos planes; janaḥnadie.

Traducción

Dhruva Mahārāja, el mejor de los seres humanos, observó que en aquel gran campo de batalla no quedaba en pie ni un solo soldado enemigo debidamente armado. Entonces deseó ver la ciudad de Alakāpurī, pero pensó: «¿Quién sabe qué estarán tramando los místicos yakṣas?».