ŚB 10.11.53

मुक्तं बकास्यादुपलभ्य बालका
रामादय: प्राणमिवेन्द्रियो गण: ।
स्थानागतं तं परिरभ्य निर्वृता:
प्रणीय वत्सान् व्रजमेत्य तज्जगु: ॥ ५३ ॥
muktaṁ bakāsyād upalabhya bālakā
rāmādayaḥ prāṇam ivendriyo gaṇaḥ
sthānāgataṁ taṁ parirabhya nirvṛtāḥ
praṇīya vatsān vrajam etya taj jaguḥ

Palabra por palabra

muktamasí liberado; baka-āsyātde la boca de Bakāsura; upalabhyarecuperar; bālakāḥtodos los niños, los compañeros de juego; rāma-ādayaḥcon Balarāma al frente; prāṇamla vida; ivacomo; indriyaḥlos sentidos; gaṇaḥtodos ellos; sthāna-āgatamregresar a casa; tama Kṛṣṇa; parirabhyaabrazar; nirvṛtāḥliberado del peligro; praṇīyadespués de reunir; vatsāna todos los terneros; vrajam etyaregresar a Vrajabhūmi; tat jaguḥproclamaron en voz muy alta lo ocurrido.

Traducción

Del mismo modo que los sentidos se serenan cuando se recobra la conciencia, cuando Kṛṣṇa Se liberó de aquel peligro, todos los niños, con Balarāma entre ellos, pensaron que habían vuelto a la vida. Después de abrazar a Kṛṣṇa con su conciencia ya serena, reunieron a sus terneros y regresaron a Vrajabhūmi, donde proclamaron en voz muy alta lo ocurrido.

Significado

Los habitantes de Vrajabhūmi tenían la costumbre de componer poesías acerca de todo lo que sucedía en el bosque cuando Kṛṣṇa llevaba a cabo Sus actividades de matar a los asuras. O bien ellos mismos ponían en verso esos pasatiempos, o se lo encargaban a poetas profesionales, para después cantarlos ellos. Así, en este verso está escrito que los niños cantaron en voz muy alta.