CC Madhya-līlā 22.96

কঃ পণ্ডিতস্ত্বদপরং শরণং সমীয়া-
দ্ভক্তপ্রিয়াদৃতগিরঃ সুহৃদঃ কৃতজ্ঞাৎ ।
সর্বান্‌ দদাতি সুহৃদো ভজতোঽভিকামা-
নাত্মানমপ্যুপচয়াপচয়ৌ ন যস্য ॥ ৯৬ ॥
kaḥ paṇḍitas tvad-aparaṁ śaraṇaṁ samīyād
bhakta-priyād ṛta-giraḥ suhṛdaḥ kṛtajñāt
sarvān dadāti suhṛdo bhajato ’bhikāmān
ātmānam apy upacayāpacayau na yasya

Palabra por palabra

kaḥqué; paṇḍitaḥpersona culta; tvat-aparamotro aparte de Tu Señoría; śaraṇamrefugio; samīyāttomaría; bhakta-priyātque eres afectuoso con Tus devotos; ṛta-giraḥque eres veraz con los devotos; suhṛdaḥque eres el amigo de los devotos; kṛta-jñātque eres agradecido con los devotos; sarvāntodo; dadātida; suhṛdaḥa Tus bienquerientes; bhajataḥque Te adoran con servicio devocional; abhikāmāndeseos; ātmānamTú mismo; apiincluso; upacayaaumento; apacayauy disminución; nano; yasyade quien.

Traducción

«“Mi querido Señor, Tú eres muy afectuoso con Tus devotos. Además eres un amigo agradecido y veraz. ¿Dónde se ha visto que una persona culta Te abandone para entregarse a algún otro? Tú satisfaces todos los deseos de Tus devotos, hasta el punto de que a veces Tú mismo Te das a ellos. Aun así, Tú ni aumentas ni disminuyes como resultado de esa actividad.”

Significado

Este verso pertenece al Śrīmad-Bhāgavatam (10.48.26).