CC Antya-līlā 20.16
Texto
nāmnām akāri bahudhā nija-sarva-śaktis
tatrārpitā niyamitaḥ smaraṇe na kālaḥ
etādṛśī tava kṛpā bhagavan mamāpi
durdaivam īdṛśam ihājani nānurāgaḥ
tatrārpitā niyamitaḥ smaraṇe na kālaḥ
etādṛśī tava kṛpā bhagavan mamāpi
durdaivam īdṛśam ihājani nānurāgaḥ
Palabra por palabra
nāmnām — de los santos nombres del Señor; akāri — manifestados; bahudhā — varios tipos; nija-sarva-śaktiḥ — toda clase de potencias personales; tatra — en eso; arpitā — concedidas; niyamitaḥ — restringidas; smaraṇe — en recordar; na — no; kālaḥ — consideraciones de tiempo; etādṛśī — tanta; tava — Tuya; kṛpā — misericordia; bhagavan — ¡oh, Señor!; mama — Mía; api — aunque; durdaivam — mala fortuna; īdṛśam — semejante; iha — en éste (el santo nombre); ajani — ha nacido; na — no; anurāgaḥ — apego.
Traducción
«“Mi Señor, ¡oh, Suprema Personalidad de Dios!, en Tu santo nombre hay plena buena fortuna para la entidad viviente, y por ello tienes muchos nombres, como ‘Kṛṣṇa’ y ‘Govinda’, en los que Tú mismo Te expandes. Has dotado a esos nombres de todas Tus potencias, y no hay reglas estrictas ni difíciles para recordarlos. Mi Señor, aunque concedes esa misericordia a la caídas almas condicionadas, enseñándoles generosamente Tus santos nombres, Yo soy tan desdichado que cometo ofensas mientras canto el santo nombre, y por ello no logro apegarme al canto.”