CC Antya-līlā 1.99

tuṇḍe tāṇḍavinī ratiṁ vitanute tuṇḍāvalī-labdhaye
karṇa-kroḍa-kaḍambinī ghaṭayate karṇārbudebhyaḥ spṛhām
cetaḥ-prāṅgaṇa-saṅginī vijayate sarvendriyāṇāṁ kṛtiṁ
no jāne janitā kiyadbhir amṛtaiḥ kṛṣṇeti varṇa-dvayī

Palabra por palabra

tuṇḍeen la boca; tāṇḍavinīdanzando; ratimla inspiración; vitanuteexpande; tuṇḍa-āvalī-labdhayepara obtener muchas bocas; karṇadel oído; kroḍaen el orificio; kaḍambinībrotando; ghaṭayatehace aparecer; karṇa-arbudebhyaḥ spṛhāmel deseo de tener millones de oídos; cetaḥ-prāṅgaṇaen el patio del corazón; saṅginīsiendo un compañero; vijayateconquista; sarva-indriyāṇāmde todos los sentidos; kṛtimla actividad; na uno; jāneyo conozco; janitāproducido; kiyadbhiḥde qué medida; amṛtaiḥpor néctar; kṛṣṇael nombre de Kṛṣṇa; itiasí; varṇa-dvayīlas dos sílabas.

Traducción

«Yo no sé cuánto néctar han producido las dos sílabas “kṛṣ-ṇa”. Cuando se canta, el santo nombre de Kṛṣṇa parece danzar en la boca. Entonces deseamos muchas, muchísimas bocas. Cuando ese nombre entra en los orificios de los oídos, deseamos muchos millones de oídos. Y cuando el santo nombre danza en el patio del corazón, conquista las actividades de la mente y, debido a ello, todos los sentidos quedan inertes.»

Significado

Este verso está incluido en el Vidagdha-mādhava (1.15), una obra teatral en siete actos escrita por Śrīla Rūpa Gosvāmī que narra los pasatiempos de Śrī Kṛṣṇa en Vṛndāvana.