ŚB 7.13.15
Devanagari
तं नत्वाभ्यर्च्य विधिवत्पादयो: शिरसा स्पृशन् ।
विवित्सुरिदमप्राक्षीन्महाभागवतोऽसुर: ॥ १५ ॥
विवित्सुरिदमप्राक्षीन्महाभागवतोऽसुर: ॥ १५ ॥
Texto
taṁ natvābhyarcya vidhivat
pādayoḥ śirasā spṛśan
vivitsur idam aprākṣīn
mahā-bhāgavato ’suraḥ
pādayoḥ śirasā spṛśan
vivitsur idam aprākṣīn
mahā-bhāgavato ’suraḥ
Palabra por palabra
tam — a él (a la persona santa); natvā — tras ofrecer reverencias; abhyarcya — y adorar; vidhi-vat — conforme a las reglas y regulaciones de etiqueta; pādayoḥ — los pies de loto de la persona santa; śirasā — con la cabeza; spṛśan — tocar; vivitsuḥ — con el deseo de saber acerca de él (de la persona santa); idam — las siguientes palabras; aprākṣit — preguntó; mahā-bhāgavataḥ — el muy avanzado devoto del Señor; asuraḥ — aunque nacido en familia de asuras.
Traducción
El avanzado devoto Prahlāda Mahārāja adoró convenientemente a la persona santa que había adoptado el modo de vida de la serpiente pitón, y le ofreció reverencias. Después de adorar al santo y tocar sus pies de loto con su propia cabeza, Prahlāda Mahārāja, con una actitud muy sumisa, le hizo las siguientes preguntas a fin de saber acerca de él.