ŚB 4.12.1

मैत्रेय उवाच
ध्रुवं निवृत्तं प्रतिबुद्ध्य वैशसा-
दपेतमन्युं भगवान्धनेश्वर: ।
तत्रागतश्चारणयक्षकिन्नरै:
संस्तूयमानो न्यवदत्कृताञ्जलिम् ॥ १ ॥
maitreya uvāca
dhruvaṁ nivṛttaṁ pratibuddhya vaiśasād
apeta-manyuṁ bhagavān dhaneśvaraḥ
tatrāgataś cāraṇa-yakṣa-kinnaraiḥ
saṁstūyamāno nyavadat kṛtāñjalim

Palabra por palabra

maitreyaḥ uvācaMaitreya dijo; dhruvamDhruva Mahārāja; nivṛttamdejó de; pratibuddhyahabiendo aprendido; vaiśasātde matar; apetacalmada; manyumla ira; bhagavānKuvera; dhana-īśvaraḥel tesorero de los semidioses; tatraallí; āgataḥapareció; cāraṇapor los cāraṇas; yakṣalos yakṣas; kinnaraiḥy por los kinnaras; saṁstūyamānaḥsiendo adorado; nyavadathabló; kṛta-añjalima Dhruva, que estaba con las manos juntas.

Traducción

El gran sabio Maitreya dijo: Mi querido Vidura, con su ira ya calmada, Dhruva Mahārāja dejó definitivamente de matar yakṣas. Al conocer la noticia, Kuvera, el muy bendito tesorero de los semidioses, se presentó ante él, y le habló mientras recibía la adoración de los yakṣas, kinnaras y cāraṇas; Dhruva Mahārāja permaneció de pie ante él con las manos juntas.