ŚB 10.9.15

तद् दाम बध्यमानस्य स्वार्भकस्य कृतागस: ।
द्‌व्यङ्गुलोनमभूत्तेन सन्दधेऽन्यच्च गोपिका ॥ १५ ॥
tad dāma badhyamānasya
svārbhakasya kṛtāgasaḥ
dvy-aṅgulonam abhūt tena
sandadhe ’nyac ca gopikā

Palabra por palabra

tat dāmala cuerda para atar; badhyamānasyaque estaba siendo atado por madre Yaśodā; sva-arbhakasyade su propio hijo; kṛta-āgasaḥque había hecho travesuras; dvi-aṅgulapor dos dedos; ūnamcorta; abhūtse volvió; tenacon aquella cuerda; sandadheunió; anyat caotra cuerda; gopikāmadre Yaśodā..

Traducción

Cuando trató de atar a su travieso hijo, madre Yaśodā vio que la cuerda se quedaba corta por el ancho de dos dedos. Entonces trajo otra cuerda para unirla a la anterior.

Significado

Esta escena es el primer capítulo de la exhibición de ilimitada potencia que Kṛṣṇa realizó cuando madre Yaśodā trató de atarle: la cuerda resultó demasiado corta. El Señor había mostrado ya Su ilimitada potencia matando a Pūtanā, Śakaṭāsura y Tṛṇāvarta. Kṛṣṇa realizaba ahora ante madre Yaśodā otro vibhūti, otra demostración de potencia. Kṛṣṇa deseaba mostrar: «Mientras Yo no lo consienta, tú no podrás atarme». Así, aunque madre Yaśodā añadía cuerda tras cuerda en su intento de atar a Kṛṣṇa, al final no lograba hacerlo. Sin embargo, cuando Kṛṣṇa consintió en ser atado, ella no tuvo la menor dificultad. En otras palabras, debemos estar unidos a Kṛṣṇa con amor trascendental; lo cual no significa que podamos someter a Kṛṣṇa a nuestro control. Cuando Kṛṣṇa está satisfecho con nuestro servicio devocional, Él mismo lo hace todo. Sevonmukhe hi jihvādau svayam eva sphuraty adaḥ. A medida que el devoto avanza en su servicio, Él le revela cada vez más. Jihvādau: ese servicio comienza con la lengua, con el canto y con el prasādam de Kṛṣṇa.
ataḥ śrī-kṛṣṇa-nāmādi
na bhaved grāhyam indriyaiḥ
sevonmukhe hi jihvādau
svayam eva sphuraty adaḥ
(Bhakti-rasāmṛta-sindhu 1.2.234)