ŚB 10.7.24

इति खरपवनचक्रपांशुवर्षे
सुतपदवीमबलाविलक्ष्य माता ।
अतिकरुणमनुस्मरन्त्यशोचद्
भुवि पतिता मृतवत्सका यथा गौ: ॥ २४ ॥
iti khara-pavana-cakra-pāṁśu-varṣe
suta-padavīm abalāvilakṣya mātā
atikaruṇam anusmaranty aśocad
bhuvi patitā mṛta-vatsakā yathā gauḥ

Palabra por palabra

itiasí; kharamuy fuerte; pavana-cakrapor un torbellino; pāṁśu-varṣecuando había lluvias de polvo y de granitos de arena; suta-padavīmel lugar en que estaba su hijo; abalāla inocente mujer; avilakṣyaque no veía; mātāporque era Su madre; ati-karuṇamlastimosamente; anusma­rantīella pensaba en Su hijo; aśocatse lamentaba en forma extraordinaria; bhuvial suelo; patitācayó; mṛta-vatsakāque ha perdido a su ternero; yathācomo; gauḥuna vaca..

Traducción

Con la tormenta de arena levantada por el impetuoso torbellino, madre Yaśodā no hallaba el menor rastro de su hijo y no podía entender por qué. Así, como una vaca que ha perdido a su ternero, se derrumbó en el suelo, lamentándose de un modo que inspiraba gran compasión.