CC Madhya-līlā 24.178

সরসি সারসহংসবিহঙ্গাশ্চারুগীতহৃতচেতস এত্য ।
হরিমুপাসত তে যতচিত্তা হন্ত মীলিতদৃশো ধৃতমৌনাঃ ॥ ১৭৮ ॥
sarasi sārasa-haṁsa-vihaṅgāś
cāru-gīta-hṛta-cetasa etya
harim upāsata te yata-cittā
hanta mīlita-dṛśo dhṛta-maunāḥ

Palabra por palabra

sarasien el agua; sārasalas grullas; haṁsalos cisnes; vihaṅgāḥlas aves; cāru-gītapor la melodiosa canción de la flauta de Kṛṣṇa; hṛta-cetasaḥprivados de conciencia material; etyaacercándose; harima la Suprema Personalidad de Dios; upāsataadoraron; tetodos ellos; yata-cittāḥcon toda atención; hanta¡ay de mí!; mīlita-dṛśaḥcerrando los ojos; dhṛta-maunāḥen completo silencio.

Traducción

«“Todas las grullas y cisnes en el agua se sienten hechizados por la melodiosa canción de la flauta de Kṛṣṇa. Se han acercado a la Suprema Personalidad de Dios y Le adoran con plena atención. ¡Ay de mí!, cierran los ojos y guardan completo silencio.”

Significado

Esta cita pertenece al Śrīmad-Bhāgavatam (10.35.11). Durante el día, Kṛṣṇa fue al bosque de Vṛndāvana; mientras tanto, las gopīs, tristes por estar separadas de Él, se lamentaban de este modo.