CC Madhya-līlā 22.103

মর্ত্যো যদা ত্যক্তসমস্তকর্মা
নিবেদিতাত্মা বিচিকীর্ষিতো মে ।
তদামৃতত্বং প্রতিপদ্যমানো
ময়াত্মভূয়ায় চ কল্পতে বৈ ॥ ১০৩ ॥
martyo yadā tyakta-samasta-karmā
niveditātmā vicikīrṣito me
tadāmṛtatvaṁ pratipadyamāno
mayātma-bhūyāya ca kalpate vai

Palabra por palabra

martyaḥla entidad viviente sujeta al nacimiento y la muerte; yadāen cuanto; tyaktaabandonadas; samastatodas; karmālas actividades fruitivas; nivedita-ātmāun alma plenamente entregada; vicikīrṣitaḥque se ha deseado que actúe; mepor Mí; tadāen ese momento; amṛtatvamla inmortalidad; pratipadyamānaḥalcanzar; mayāconmigo; ātma-bhūyāyapara ser de una naturaleza semejante; catambién; kalpatese capacita; vaiciertamente.

Traducción

«“La entidad viviente que está sujeta al nacimiento y la muerte alcanza la inmortalidad cuando abandona todas las actividades materiales, dedica su vida a cumplir Mi orden, y actúa conforme a Mis directrices. De ese modo se capacita para disfrutar de la bienaventuranza espiritual que se deriva del intercambio de melosidades amorosas conmigo.”

Significado

Esta cita es del Śrīmad-Bhāgavatam (11.29.34). Kṛṣṇa instruía a Uddhava, Su más íntimo sirviente, acerca de sambhanda, abhidheya y prayojana, categorías que se refieren a la relación que nos une a la Suprema Personalidad de Dios, las actividades propias de esa relación, y la perfección de la vida. El Señor explicó también las características de los devotos íntimos.