CC Madhya-līlā 21.124

অটতি যদ্ভবানহ্নি কাননং ক্রটির্যুগায়তে ত্বামপশ্যতাম্‌ ।
কুটিলকুন্তলং শ্রী মুখঞ্চ তে জড় উদীক্ষতাং পক্ষ্মকৃদ্‌দৃশাম্ ॥ ১২৪ ॥
aṭati yad bhavān ahni kānanaṁ
truṭir yugāyate tvām apaśyatām
kuṭila-kuntalaṁ śrī-mukhaṁ ca te
jaḍa udīkṣatāṁ pakṣma-kṛd dṛśām

Palabra por palabra

aṭativa; yatcuando; bhavānTu Señoría; ahnidurante el día; kānanamal bosque; truṭiḥmedio segundo; yugāyateparece un yuga; tvāma Ti; apaśyatāmde los que no ven; kuṭila-kuntalamadornada de bucles de cabello; śrī-mukhamhermosa cara; cay; teTuya; jaḍaḥestúpido; udīkṣatāmmirar a; pakṣma-kṛtel que creó los párpados; dṛśāmde los ojos.

Traducción

«“¡Oh, Kṛṣṇa!, durante el día, cuando vas al bosque y no vemos Tu dulce cara, que está rodeada de bucles de Tus hermosos cabellos, medio segundo se nos hace tan largo como toda una era. Y pensamos que el creador es un necio, pues ha puesto párpados en estos ojos que usamos para verte.”

Significado

Este verso fue hablado por las gopīs en el Śrīmad-Bhāgavatam (10.31.15).