CC Madhya-līlā 19.205

তং মত্বাত্মজমব্যক্তং মর্ত্যলিঙ্গমধোক্ষজম্ ।
গোপিকোলূখলে দাম্না ববন্ধ প্রাকৃতং যথা ॥ ২০৫ ॥
taṁ matvātmajam avyaktaṁ
martya-liṅgam adhokṣajam
gopikolūkhale dāmnā
babandha prākṛtaṁ yathā

Palabra por palabra

tama Él (a Kṛṣṇa); matvāconsiderando; ātmajampropio hijo; avyaktamno manifiesto; martya-liṅgammanifestado como si fuese mortal; adhokṣajammás allá de la percepción de los sentidos; gopikāmadre Yaśodā; ulūkhaleal mortero; dāmnācon cuerda; babandhaató; prākṛtama un niño corriente; yathācomo.

Traducción

«“Kṛṣṇa, aunque está más allá de la percepción de los sentidos y no está manifiesto ante los seres humanos, adopta la apariencia de un ser humano con un cuerpo material. Así pues, madre Yaśodā pensaba que Él era su hijo, y ató al Señor Kṛṣṇa con una cuerda a un mortero de madera, como si fuese un niño corriente.”

Significado

Este verso del Śrīmad-Bhāgavatam (10.9.14) se refiere al hecho de que el Señor Kṛṣṇa Se mostraba como un niño corriente ante madre Yaśodā. Él hacía el papel de un niño travieso que robaba mantequilla y rompía los cántaros en que la guardaban. Madre Yaśodā, molesta, quiso atarle a un mortero de moler especias. En otras palabras, consideraba a la Suprema Personalidad de Dios un niño corriente.