CC Antya-līlā 6.327

mahā-sampad-dāvād api patitam uddhṛtya kṛpayā
svarūpe yaḥ svīye kujanam api māṁ nyasya muditaḥ
uro-guñjā-hāraṁ priyam api ca govardhana-śilāṁ
dadau me gaurāṅgo hṛdaya udayan māṁ madayati

Palabra por palabra

mahā-sampatde abundante opulencia material; dāvātde un incendio forestal; apiaunque; patitamcaído; uddhṛtyaliberando; kṛpayāpor misericordia; svarūpea Svarūpa Dāmodara Gosvāmī; yaḥAquel que (el Señor Śrī Caitanya Mahāprabhu); svīyeSu acompañante personal; ku-janamuna persona baja; apiaunque; māma mí; nyasyahabiendo liberado; muditaḥcomplacido; uraḥdel pecho; guñjā-hāramel collar de caracolas; priyamquerido; apiaunque; cay; govardhana-śilāmuna piedra de la colina Govardhana; dadauentregó; mea mí; gaurāṅgaḥel Señor Gaurāṅga; hṛdayeen mi corazón; udayanpor manifestar; māma mí; madayatienloquece.

Traducción

«Aunque soy un alma caída, el más bajo de los hombres, Śrī Caitanya Mahāprabhu, por Su misericordia, me liberó del bosque en llamas de una gran opulencia material. Él, con gran placer, me ha puesto en manos de Svarūpa Dāmodara, Su acompañante personal. El Señor me dio, además, el collar de pequeñas caracolas que llevaba en el pecho y una piedra de la colina Govardhana, aunque eran cosas muy queridas para Él. Ese mismo Señor Śrī Caitanya Mahāprabhu despierta en mi corazón y hace que me vuelva loco por Él.»

Significado

Este verso pertenece al Śrī Gaurāṅga-stava-kalpavṛkṣa (11), obra de Raghunātha dāsa Gosvāmī.