ŚB 4.8.16

सोत्सृज्य धैर्यं विललाप शोक
दावाग्निना दावलतेव बाला ।
वाक्यं सपत्‍न्या: स्मरती सरोज
श्रिया द‍ृशा बाष्पकलामुवाह ॥ १६ ॥
sotsṛjya dhairyaṁ vilalāpa śoka-
dāvāgninā dāva-lateva bālā
vākyaṁ sapatnyāḥ smaratī saroja-
śriyā dṛśā bāṣpa-kalām uvāha

Synonyms

ela; utsṛjyaabandonando; dhairyampaciência; vilalāpalamentava; śoka-dāva-agnināpelo fogo da aflição; dāva-latā ivacomo folhas queimadas; bālāa mulher; vākyampalavras; sa-patnyāḥfaladas por sua co-esposa; smaratīlembrar; saroja-śriyāum rosto belo como um lótus; dṛśāpor olhar; bāṣpa-kalāmvertendo lágrimas; uvāhadisse.

Translation

Este incidente foi insuportável para a paciência de Sunīti. Ela começou a arder como se estivesse em um incêndio florestal, e, em sua aflição, tornou-se como uma folha queimada e entregou-se a lamentar. Conforme se lembrava das palavras de sua co-esposa, seu brilhante rosto de lótus enchia-se de lágrimas. Ela, então, falou.

Purport

SIGNIFICADO­—Quando alguém está triste, sente-se exatamente como uma folha queimada num incêndio florestal. A condição de Sunīti era exatamente essa. Embora seu rosto fosse belo como uma flor de lótus, ele murchou devido ao fogo ardente provocado pelas palavras ásperas de sua co-esposa.