ŚB 6.14.47
Devanagari
तस्यास्तदाकर्ण्य भृशातुरं स्वरं
घ्नन्त्या: कराभ्यामुर उच्चकैरपि ।
प्रविश्य राज्ञी त्वरयात्मजान्तिकं
ददर्श बालं सहसा मृतं सुतम् ॥ ४७ ॥
घ्नन्त्या: कराभ्यामुर उच्चकैरपि ।
प्रविश्य राज्ञी त्वरयात्मजान्तिकं
ददर्श बालं सहसा मृतं सुतम् ॥ ४७ ॥
Texto
tasyās tadākarṇya bhṛśāturaṁ svaraṁ
ghnantyāḥ karābhyām ura uccakair api
praviśya rājñī tvarayātmajāntikaṁ
dadarśa bālaṁ sahasā mṛtaṁ sutam
ghnantyāḥ karābhyām ura uccakair api
praviśya rājñī tvarayātmajāntikaṁ
dadarśa bālaṁ sahasā mṛtaṁ sutam
Palabra por palabra
tasyāḥ — de ella (la sirvienta); tadā — en ese momento; ākarṇya — escuchar; bhṛśa-āturam — lamentándose y muy agitada; svaram — la voz; ghnantyāḥ — golpear; karābhyām — con las manos; uraḥ — el pecho; uccakaiḥ — en voz alta; api — también; praviśya — entrar; rājñī — la reina; tvarayā — deprisa; ātmaja-antikam — cerca de su hijo; dadarśa — ella vio; bālam — al niño; sahasā — de pronto; mṛtam — muerto; sutam — hijo.
Traducción
Muy agitada, la nodriza se golpeaba el pecho con las manos y se lamentaba dando grandes voces. Al escuchar sus gritos, la reina acudió inmediatamente, y, al acercarse a su hijo, descubrió su repentina muerte.