ŚB 10.7.27

तमश्मानं मन्यमान आत्मनो गुरुमत्तया ।
गले गृहीत उत्स्रष्टुं नाशक्नोदद्भ‍ुतार्भकम् ॥ २७ ॥
tam aśmānaṁ manyamāna
ātmano guru-mattayā
gale gṛhīta utsraṣṭuṁ
nāśaknod adbhutārbhakam

Palabra por palabra

tama Kṛṣṇa; aśmānampiedra pesada como un bloque de hierro; manyamānaḥpensar de ese modo; ātmanaḥ-guru-mattayāpor ser más pesado de lo que él podía percibir personalmente; galesu cuello; gṛhīteabrazado o rodeado por Sus brazos; utsraṣṭumabandonar; na aśaknotno podía; adbhuta-arbhakamaquel niño maravilloso que era diferente de los niños corrientes..

Traducción

El enorme peso de Kṛṣṇa hacía pensar a Tṛṇāvarta que era como una gran montaña o un bloque de hierro. Pero como Kṛṣṇa Se había aferrado firmemente a su cuello, el demonio no podía desprenderse de Él. Tṛṇāvarta pensó entonces que aquel niño era maravilloso, ya que no podía, ni soportar Su peso, ni desprenderse de Él.

Significado

La intención de Tṛṇāvarta era llevarse a Kṛṣṇa por los aires y matarle, pero Kṛṣṇa disfrutó del pasatiempo de montarse en el cuerpo de Tṛṇāvarta y darse un paseo por el cielo. De ese modo, Tṛṇāvarta fracasó en su intento de matar a Kṛṣṇa, mientras que Kṛṣṇa, ānanda-cinmaya-rasa-vigraha, disfrutó del pasatiempo. Cuando vio que el peso de Kṛṣṇa le estaba haciendo caer, Tṛṇāvarta trató de salvarse sacándoselo de encima, pero Kṛṣṇa le había sujetado tan firmemente por el cuello, que el demonio no podía liberarse de Su abrazo. Por consiguiente, esa iba a ser la última demostración de poder yóguico de Tṛṇāvarta. Ahora iba a morir, pues así lo había dispuesto Kṛṣṇa.