ŚB 10.6.11

सा मुञ्च मुञ्चालमिति प्रभाषिणी
निष्पीड्यमानाखिलजीवमर्मणि ।
विवृत्य नेत्रे चरणौ भुजौ मुहु:
प्रस्विन्नगात्रा क्षिपती रुरोद ह ॥ ११ ॥
sā muñca muñcālam iti prabhāṣiṇī
niṣpīḍyamānākhila-jīva-marmaṇi
vivṛtya netre caraṇau bhujau muhuḥ
prasvinna-gātrā kṣipatī ruroda ha

Palabra por palabra

ella (la rākṣasī Pūtanā); muñca¡suelta!; muñca¡suelta!; alam¡deja de chupar mi pecho!; itiasí; prabhāṣiṇīgritar; niṣpīḍyamānāsometida a una intensa presión; akhila-jīva-marmaṇien todos sus centros de vitalidad; vivṛtyaabriendo mucho; netrelos ojos; caraṇaulas piernas; bhujaulos brazos; muhuḥuna y otra vez; prasvinna-gātrācon el cuerpo sudoroso; kṣipatīagitando; rurodagritar en voz muy alta; haen verdad.

Traducción

Al sentir aquella insoportable presión en todos sus puntos vitales, la demonio Pūtanā comenzó a gritar: «¡Déjame, déjame, por favor! ¡No sigas chupando mi pecho!». Sudorosa, con los ojos muy abiertos y agitando los brazos y las piernas, la demonio daba grandes gritos una y otra vez.

Significado

La rākṣasī recibió un enérgico castigo. Mientras ella agitaba los brazos y las piernas, Kṛṣṇa comenzó a darle patadas para castigarla como merecía por sus maldades.