ŚB 10.13.23

ततो नृपोन्मर्दनमज्जलेपना-
लङ्काररक्षातिलकाशनादिभि: ।
संलालित: स्वाचरितै: प्रहर्षयन्
सायं गतो यामयमेन माधव: ॥ २३ ॥
tato nṛponmardana-majja-lepanā-
laṅkāra-rakṣā-tilakāśanādibhiḥ
saṁlālitaḥ svācaritaiḥ praharṣayan
sāyaṁ gato yāma-yamena mādhavaḥ

Palabra por palabra

tataḥa partir de entonces; nṛpa¡oh, rey (Mahārāja Parīkṣit)!; unmardanapor darles masaje con aceite; majjapor bañarles; lepanapor ungirles el cuerpo con aceite y pasta de sándalo; alaṅkārapor adornarles con alhajas; rakṣāpor cantar mantras protectores; tilakapor adornarles el cuerpo en doce lugares con marcas de tilaka; aśana-ādibhiḥy por darles de comer suntuosamente; saṁlālitaḥcuidado de ese modo por las madres; sva-ācaritaiḥcon su comportamiento característico; praharṣa-yandejar a las madres muy complacidas; sāyamtarde; gataḥllegaba; yāma-yamenacuando se cumplía el tiempo de cada actividad; mādhavaḥel Señor Kṛṣṇa.

Traducción

A partir de entonces, ¡oh, Mahārāja Parīkṣit!, siguiendo el horario previsto en Sus pasatiempos, Kṛṣṇa regresaba por la tarde, entraba en la casa de cada pastorcillo y actuaba exactamente igual que ellos, inspirando así en cada madre un placer trascendental. Las madres cuidaban de sus hijos dándoles masaje con aceite, bañándoles, ungiendo sus cuerpos con pasta de sándalo, adornándoles con alhajas, cantando mantras protectores, adornándoles el cuerpo con tilaka y dándoles de comer. De ese modo, las madres sirvieron a Kṛṣṇa personalmente.