ŚB 10.12.27

तान् वीक्ष्य कृष्ण: सकलाभयप्रदो
ह्यनन्यनाथान् स्वकरादवच्युतान् ।
दीनांश्च मृत्योर्जठराग्निघासान्
घृणार्दितो दिष्टकृतेन विस्मित: ॥ २७ ॥
tān vīkṣya kṛṣṇaḥ sakalābhaya-prado
hy ananya-nāthān sva-karād avacyutān
dīnāṁś ca mṛtyor jaṭharāgni-ghāsān
ghṛṇārdito diṣṭa-kṛtena vismitaḥ

Palabra por palabra

tāna todos esos niños; vīkṣyaal ver; kṛṣṇaḥla Suprema Personalidad de Dios; sakala-abhaya-pradaḥque es la fuente de la ausencia de temor para todos; hien verdad; ananya-nāthānespecialmente para los pastorcillos de vacas, para quienes lo era todo; sva-karātdel control de Su mano; avacyutānque ahora se habían ido; dīnān caindefensos; mṛtyoḥ jaṭhara-agni-ghāsāntodos los cuales habían entrado como briznas de paja en el fuego del abdomen de Aghāsura, que era muy fuerte y estaba hambriento, como la muerte en persona (como el asura había adoptado un cuerpo enorme, es de suponer que debía de tener muchísimo apetito); ghṛṇā-arditaḥpor ello, mostrándose compasivo debido a la misericordia sin causa; diṣṭa-kṛtenapor cosas dispuestas por Su potencia interna; vismitaḥÉl también, por el momento, estaba desconcertado.

Traducción

Kṛṣṇa vio que todos los pastorcillos, para quienes Él era el único Señor, se Le habían ido de las manos y estaban indefensos, pues, como briznas de paja, habían entrado en el fuego del abdomen de Aghāsura, que era la muerte en persona. A Kṛṣṇa Le resultaba insoportable verse separado de Sus amigos los pastorcillos de vacas. Por eso, como si viese que todo había sido dispuesto por Su potencia interna, Kṛṣṇa pasó un momento completamente desconcertado y sin saber qué hacer.