CC Ādi-līlā 14.5

বন্দে চৈতন্যকৃষ্ণস্য বাল্যলীলাং মনোহরাম্ ।
লৌকিকীমপি তামীশ–চেষ্টয়া বলিতান্তরাম্ ॥ ৫॥
vande caitanya-kṛṣṇasya
bālya-līlāṁ mano-harām
laukikīm api tām īśa-
ceṣṭayā valitāntarām

Palabra por palabra

vandeyo adoro; caitanya-kṛṣṇasyade Śrī Caitanya, que es Kṛṣṇa mismo; bālya-līlāmpasatiempos de infancia; manaḥ-harāmque son tan hermosos; laukikīmparecen corrientes; apiaunque; tāmaquellos; īśa-ceṣṭayāpor manifestación de autoridad suprema; valita-antarāmcompletamente idóneos aunque aparecen en modo diferente.

Traducción

Ofrezco mis respetuosas reverencias a los pasatiempos de infancia del Señor Śrī Caitanya Mahāprabhu, que es el Señor Kṛṣṇa mismo. Aunque esos pasatiempos parecen exactamente iguales a los de un niño corriente, deben entenderse como pasatiempos de la Suprema Personalidad de Dios.

Significado

En la Bhagavad-gītā (9.11) se confirma esta declaración con las siguientes palabras:
avajānanti māṁ mūḍhāmānuṣīṁ tanum āśritam
paraṁ bhāvam ajānanto
mama bhūta-maheśvaram
«Los necios se burlan de Mí cuando desciendo con forma humana. No conocen Mi naturaleza trascendental ni Mi dominio supremo sobre todo cuanto existe». Para llevar a cabo Sus pasatiempos, la Suprema Personalidad de Dios aparece en este planeta o en este universo como un ser humano corriente o como un niño corriente, pero, sin embargo, mantiene Su superioridad como Señor Supremo. Śrī Kṛṣṇa apareció como un niño, pero Sus actividades extraordinarias, incluso en Su infancia, como matar a la bruja Pūtanā o el levantar la colina Govardhana, no son las ocupaciones de un niño ordinario. Igualmente, aunque los pasatiempos de Śrī Caitanya, como van a describirse en este capítulo, corresponden a las ocupaciones de un niño pequeño, son pasatiempos extraordinarios, imposibles de llevar a cabo por un niño corriente.