ŚB 4.8.47

श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं पुरुषं वनमालिनम् ।
शङ्खचक्रगदापद्मैरभिव्यक्तचतुर्भुजम् ॥ ४७ ॥
śrīvatsāṅkaṁ ghana-śyāmaṁ
puruṣaṁ vana-mālinam
śaṅkha-cakra-gadā-padmair
abhivyakta-caturbhujam

Synonyms

śrīvatsa-aṅkama marca de Śrīvatsa no peito do Senhor; ghana-śyāmamde cor azulada profunda; puruṣama Pessoa Suprema; vana-mālinamcom uma guirlanda de flores; śaṅkhabúzio; cakraroda; gadāmaça; padmaiḥflor de lótus; abhivyaktamanifesta; catuḥ-bhujamde quatro mãos.

Translation

Descreve-se ainda o Senhor como portador da marca de Śrīvatsa, ou o assento da deusa da fortuna, e Sua compleição corpórea é de cor azulada profunda. O Senhor é uma pessoa, usa guirlanda de flores e manifesta-Se eternamente com quatro mãos, que seguram [começando da mão esquerda inferior] o búzio, a roda, a maça e a flor de lótus.

Purport

SIGNIFICADO­—Aqui, neste verso, a palavra puruṣam é muito significativa. O Senhor nunca é feminino. Ele é sempre masculino (puruṣa). Portanto, o impersonalista que imagina a forma do Senhor como a de uma mulher está enganado. O Senhor aparece sob uma forma feminina se necessário, mas Sua forma perpétua é puruṣa, porque Ele é originalmente masculino. O aspecto feminino do Senhor é exibido pelas deusas da fortuna – Lakṣmī, Rādhārāṇī, Sītā etc. Todas essas deusas da fortuna são servas do Senhor; elas não são o Supremo, como imaginam falsamente os impersonalistas. O Senhor Kṛṣṇa, sob Seu aspecto de Nārāyaṇa, sempre tem quatro mãos. No Campo de Batalha de Kurukṣetra, quando Arjuna quis ver Sua forma universal, Ele mostrou esse aspecto de Nārāyaṇa com quatro mãos. Certos devotos opinam que Kṛṣṇa é uma encarnação de Nārāyaṇa, mas a escola bhāgavata diz que Nārāyaṇa é uma manifestação de Kṛṣṇa.