ŚB 8.5.42

लोभोऽधरात् प्रीतिरुपर्यभूद् द्युति-
र्नस्त: पशव्य: स्पर्शेन काम: ।
भ्रुवोर्यम: पक्ष्मभवस्तु काल:
प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४२ ॥
lobho ’dharāt prītir upary abhūd dyutir
nastaḥ paśavyaḥ sparśena kāmaḥ
bhruvor yamaḥ pakṣma-bhavas tu kālaḥ
prasīdatāṁ naḥ sa mahā-vibhūtiḥ

Palabra por palabra

lobhaḥla codicia; adharātdel labio inferior; prītiḥel afecto; uparidel labio superior; abhūtfueron posibles; dyutiḥel brillo corporal; nastaḥde la nariz; paśavyaḥpropios de animales; sparśenapor el tacto; kāmaḥdeseos de disfrute; bhruvoḥde las cejas; yamaḥfue posible Yamarāja; pakṣma-bhavaḥde las pestañas; tupero; kālaḥel tiempo eterno, que trae la muerte; prasīdatāmSe complazca; naḥcon nosotros; saḥÉl; mahā-vibhūtiḥla Suprema Personalidad de Dios, que posee gran poder.

Traducción

La codicia se genera de Su labio inferior, el afecto de Su labio superior, el brillo corporal de Su nariz, los deseos de disfrute animal de Su sentido del tacto, Yamarāja de Sus cejas, y el tiempo eterno de Sus pestañas. Que esa Suprema Personalidad de Dios Se complazca con nosotros.