ŚB 6.16.30

मृणालगौरं शितिवाससं स्फुरत्-
किरीटकेयूरकटित्रकङ्कणम् ।
प्रसन्नवक्त्रारुणलोचनं वृतं
ददर्श सिद्धेश्वरमण्डलै: प्रभुम् ॥ ३० ॥
mṛṇāla-gauraṁ śiti-vāsasaṁ sphurat-
kirīṭa-keyūra-kaṭitra-kaṅkaṇam
prasanna-vaktrāruṇa-locanaṁ vṛtaṁ
dadarśa siddheśvara-maṇḍalaiḥ prabhum

Palabra por palabra

mṛṇāla-gauramblanco como las fibras de un loto; śiti-vāsasamcon ropas de seda azul; sphuratresplandeciente; kirīṭayelmo; keyūrabrazaletes; kaṭitracinturón; kaṅkaṇamcuyas ajorcas; prasanna-vaktrarostro sonriente; aruṇa-locanamcon ojos rojizos; vṛtamrodeado; dadarśaél vio; siddha-īśvara-maṇḍalaiḥpor los más perfectos devotos; prabhuma la Suprema Personalidad de Dios.

Traducción

Al alcanzar el refugio del Señor Śeṣa, la Suprema Personalidad de Dios, Citraketu vio que el Señor era tan blanco como las fibras de la flor de loto. Estaba vestido con ropas azuladas, y adornado con un yelmo brillante y resplandeciente, brazaletes, un cinturón y ajorcas. Tenía el rostro sonriente y los ojos rojizos, y estaba rodeado por grandes personalidades liberadas, como Sanat-kumāra.