ŚB 4.8.16

सोत्सृज्य धैर्यं विललाप शोक
दावाग्निना दावलतेव बाला ।
वाक्यं सपत्‍न्या: स्मरती सरोज
श्रिया द‍ृशा बाष्पकलामुवाह ॥ १६ ॥
sotsṛjya dhairyaṁ vilalāpa śoka-
dāvāgninā dāva-lateva bālā
vākyaṁ sapatnyāḥ smaratī saroja-
śriyā dṛśā bāṣpa-kalām uvāha

Palabra por palabra

ella; utsṛjyaabandonando; dhairyampaciencia; vilalāpase lamentó; śoka-dāva-agnināpor el fuego del dolor; dāva-latā ivacomo hojas quemadas; bālāla mujer; vākyamlas palabras; sa-patnyāḥhabladas por su coesposa; smaratīrecordar; saroja-śriyāun rostro tan hermoso como el loto; dṛśāpor mirar; bāṣpa-kalāmsollozando; uvāhadijo.

Traducción

El incidente era más de lo que Sunīti podía soportar. Ardiendo de dolor, parecía una hoja quemada, lamentándose en medio de un incendio forestal. El recuerdo de las palabras de su coesposa llenó de lágrimas su brillante rostro de loto. En ese estado, comenzó a hablar.

Significado

Una persona afligida se siente exactamente como una hoja quemada en medio de un incendio forestal. Esa era la posición de Sunīti. El fuego ardiente provocado por las crueles palabras de su coesposa secó su rostro, a pesar de que era tan bello como una flor de loto.