ŚB 4.22.17

मैत्रेय उवाच
पृथोस्तत्सूक्तमाकर्ण्य सारं सुष्ठु मितं मधु ।
स्मयमान इव प्रीत्या कुमार: प्रत्युवाच ह ॥ १७ ॥
maitreya uvāca
pṛthos tat sūktam ākarṇya
sāraṁ suṣṭhu mitaṁ madhu
smayamāna iva prītyā
kumāraḥ pratyuvāca ha

Palabra por palabra

maitreyaḥ uvācael gran sabio Maitreya continuó hablando; pṛthoḥdel rey Pṛthu; tatesa; sūktamconclusión védica; ākarṇyaescuchar; sārammuy; suṣṭhuapropiado; mitamconciso; madhudulce al oído; smayamānaḥsonriendo; ivacomo; prītyācon gran satisfacción; kumāraḥcélibe; pratyuvācarespondió; haasí.

Traducción

El gran sabio Maitreya continuó: Después de escuchar las significativas palabras de Pṛthu Mahārāja, que habló con prosperidad y precisión, y al mismo tiempo, con dulzura, Sanat-kumāra, el principal de los célibes, sonrió plenamente satisfecho y respondió de la siguiente manera.

Significado

Las conversaciones entre Pṛthu Mahārāja y los Kumāras son dignas de alabanza por muchos méritos. Para que un discurso sea significativo, debe de estar compuesto de palabras selectas, dulces para el oído y apropiadas a la situación. Pṛthu Mahārāja es un devoto perfecto, y por lo tanto, en sus palabras estaban presentes todas las buenas cualidades. Está escrito: yasyāsti bhaktir bhagavaty akiñcanā sarvair guṇais tatra samāsate surāḥ. «En la persona que tiene de inquebrantable en la Suprema Personalidad de Dios y se ocupa en Su servicio, se manifiestan todas las buenas cualidades» (Bhāg. 5.18.12). De modo que los Kumāras estaban muy complacidos, y Sanat-kumāra respondió de la manera que sigue.