ŚB 3.30.25

आदीपनं स्वगात्राणां वेष्टयित्वोल्मुकादिभि: ।
आत्ममांसादनं क्‍वापि स्वकृत्तं परतोऽपि वा ॥ २५ ॥
ādīpanaṁ sva-gātrāṇāṁ
veṣṭayitvolmukādibhiḥ
ātma-māṁsādanaṁ kvāpi
sva-kṛttaṁ parato ’pi vā

Palabra por palabra

ādīpanamprendiendo fuego; sva-gātrāṇāmcon sus propios miembros; veṣṭayitvāhabiendo sido rodeado; ulmuka-ādibhiḥcon tizones de madera ardiendo, etc.; ātma-māṁsade su propia carne; adanamcomer; kva apia veces; sva-kṛttamhecho por él mismo; parataḥpor otros; apitambién; o.

Traducción

Lo ponen entre tizones de madera ardiendo, y sus miembros se encienden en llamas. En algunos casos, le hacen comer su propia carne, o tiene que ser comido por otros.

Significado

En este y los siguientes tres versos, se darán detalles sobre el castigo. Lo primero que se explica es que el condenado, ardiendo en el fuego, tiene que comer su propia carne, o permitir que la coman otros que están en la misma situación. Durante la última gran guerra, en los campos de concentración, a veces la gente comía su propio excremento; así pues, no debe sorprendernos de que en el Yamasādana, la morada de Yamarāja, uno que en vida disfrutó mucho comiendo la carne de otros, tenga que comer la suya propia.