CC Madhya-līlā 25.130

গায়ন্ত উচ্চৈরমুমেব সংহতাঃ
বিচিক্যুরুন্মত্তকবদ্বনাদ্বনম্‌ ।
পপ্রচ্ছুরাকাশবদন্তরং বহি-
র্ভূতেষু সন্তং পুরুষং বনস্পতীন্‌ ॥ ১৩০ ॥
gāyanta uccair amum eva saṁhatāḥ
vicikyur unmattaka-vad vanād vanam
papracchur ākāśa-vad antaraṁ bahir
bhūteṣu santaṁ puruṣaṁ vanaspatīn

Palabra por palabra

gāyantaḥcantando continuamente; uccaiḥen voz muy alta; amumaquél (el Señor Śrī Kṛṣṇa); evaciertamente; saṁhatāḥhabiéndose reunido; vicikyuḥbuscaron; unmattaka-vatcomo los que se han vuelto locos; vanātde un bosque; vanama otro bosque; papracchuḥpreguntaron acerca de; ākāśa-vatcomo el cielo; antaramdentro; bahiḥfuera; bhūteṣuen todas las entidades vivientes; santamque existe; puruṣamla Persona Suprema; vanaspatīna todos los árboles y plantas.

Traducción

«“Todas las gopīs se reunieron para cantar las cualidades trascendentales del Kṛṣṇa en voz muy alta, y comenzaron a vagar de bosque en bosque como si se hubieran vuelto locas. Comenzaron a preguntar por el Señor, que, tanto interna como externamente, está en todas las entidades vivientes. En verdad, preguntaban por Él, la Persona Suprema, hasta a las plantas y vegetales.”»

Significado

Esta cita pertenece al Śrīmad-Bhāgavatam (10.30.4). Cuando Kṛṣṇa abandonó de repente la danza rāsa, las gopīs se volvieron prácticamente locas. Debido a que estaban completamente absortas en pensar en Kṛṣṇa, las gopīs se dedicaron a imitar Sus posturas y pasatiempos. La ausencia de Kṛṣṇa las sumió en una profunda tristeza. Śukadeva Gosvāmī explica este episodio a Mahārāja Parīkṣit.