CC Madhya-līlā 24.50

বীক্ষ্যালকাবৃতমুখং তব কুণ্ডলশ্রী-
গণ্ডস্থলাধরসুধং হসিতাবলোকম্‌ ।
দত্তাভয়ঞ্চ ভুজদণ্ডযুগং বিলোক্য
বক্ষঃ শ্রিয়ৈকরমণঞ্চ ভবাম দাস্যঃ ॥ ৫০ ॥
vīkṣyālakāvṛta-mukhaṁ tava kuṇḍala-śrī-
gaṇḍa-sthalādhara-sudhaṁ hasitāvalokam
dattābhayaṁ ca bhuja-daṇḍa-yugaṁ vilokya
vakṣaḥ śriyaika-ramaṇaṁ ca bhavāma dāsyaḥ

Palabra por palabra

vīkṣyaal ver; alaka-āvṛta-mukhamel rostro adornado con mechones de cabello; tavaTuyo; kuṇḍala-śrīla belleza de los pendientes; gaṇḍa-sthalacayendo sobre Tus mejillas; adhara-sudhamy el néctar de Tus labios; hasita-avalokamTu mirada sonriente; datta-abhayamque aseguran la ausencia de temor; cay; bhuja-daṇḍa-yugamlos dos brazos; vilokyapor ver; vakṣaḥel pecho; śriyāpor la belleza; eka-ramaṇamque produce, principalmente, atracción conyugal; cay; bhavāmanos hemos vuelto; dāsyaḥTus sirvientas.

Traducción

«“Querido Kṛṣṇa, nosotras simplemente nos hemos entregado a Ti como sirvientas, pues hemos visto Tu hermoso rostro adornado con mechones de cabello, los pendientes que caen sobre Tus mejillas, el néctar de Tus labios, y la belleza de Tu sonrisa. En verdad, debido a que también hemos sido abrazadas por Tus brazos, que nos llenan de valor, y hemos visto Tu pecho, que es amplio y hermoso, nos hemos entregado a Ti.”

Significado

Este verso del Śrīmad-Bhāgavatam (10.29.39) fue hablado por las gopīs cuando llegaron ante Kṛṣṇa para la danza rāsa en una noche de Luna llena. Las atraídas gopīs estaban muy atemorizadas, y se pusieron a hablar acerca de cómo habían venido a reunirse con Kṛṣṇa para disfrutar de la danza rāsa.